Τα μέσα είναι το παν

Βλέπουμε το εξάνθημα να σκάει τελευταία και σ'όλους μας υπάρχει το ερώτημα "γιατί;"

Γιατί έγινε όλο αυτό;

Γιατί έμεινε 2-3 χρόνια πάνω μας;

Γιατί σκότωσε;

Η απάντηση νομίζω βρίσκεται στα μέσα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φυσικά.
Σκεφτείτε, αν δεν είχατε επαφή με τηλεόραση,ράδιο,εφημερίδες ή ίντερνετ τι θα ξέρατε απ'όλα αυτά; Πόσο θα σας επηρρέαζαν τη καθημερινότητα; Καθόλου. Και εκεί είναι το κόλπο. Στη καθημερινότητα μας "εισβάλλουν" τα ΜΜΕ και την επεξεργάζονται. Σου δίνουν νέες καταστάσεις να αντιμετωπίσεις... με το τρόπο που θέλουν τα ίδια.

Δεν αμφισβητώ την σημασία τους, επ ουδενί. Απλά παρατηρώ πόσο επικίνδυνα όπλα είναι στα χέρια του εχθρού.
Κανάλια μας έκαναν life-style πλύση εγκεφάλου για την ανθρώπινη πλευρά του τέρατος, εφημερίδες το έφεραν σε επίπεδο ανθρώπου, το εξίσωσαν μ'αυτόν...και τελικά τον έφαγε. Με μαχαίρι στη καρδιά. Και τρέχουν τώρα,γιατί τώρα δεν μπορούν αλλιώς, να το ξανακάνουν τέρας.

Οι πηγές μας είναι η πραγματικότητα μας αυτές τις εποχές γι'αυτό πρέπει να τις εμπιστευόμαστε. Και δεν πρέπει να είναι εύκολο αυτό.

Ζει ζει ο Παύλος Φύσσας ζει, με Πέτρουλα, Λαμπράκη μας οδηγεί!

Αξιοπερίεργο

Δεν είναι περίεργο που αν κάποιος σου γράψει σε μια κόλλα χαρτί "θέλω να σε τεμαχίσω" θα είναι λιγότερο τρομακτικό απ'το να σου γράψει "ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΤΕΜΑΧΙΣΩ" ;

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ;

Γιατί, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, αν όντως κάποιος σου γράψει "θέλω να σε τεμαχίσω" θα έχεις μια απειροελάχιστη εσωτερική λύτρωση που δε το'γραψε με κεφαλαία; Νομίζεις ότι μ'αυτό εννοεί ότι θα σε κόψει ....σε μεγαλύτερα κομμάτια;

Πάντα με εντυπωσίαζαν αυτές οι αόρατες συνδέσεις του μυαλού μας με οτιδήποτε εκτός του...!

Pay for your life

Come to think about it, currently the "economical situation" of the world is leading to a very weird and sad result.

We will work to obtain the right to just be alive.

Somehow this world, this society of creatures, will create a situation where the vast majority of the population will work just for the right to live while the rest will enjoy the benefits of their work.

Taxes are becoming increasingly high and wages equally lower day by day. Eventually, no doubt about it, they will be almost equal. Maybe even paying for telephone or power will become a "luxury".

Therefore eventually we will work just to have drinking water and the right to stay in the X country.

But it will be ok because we "have debts". We have to pay back. All of us. To somebody.

Unless we do something about it.

The reason behind oblivion

This period of time the events that are taking part in Greece are making me have a really heavy, bad feeling in between my lungs.

Whenever my mind drops into this subject, darkness covers my soul.
Therefore I think I can make an assumption: Participation, awareness and solidarity are really hard to perform. They take a lot of your mental health and calmness away.
I believe that this is the reason why so many people are oblivious to these thoughts.
It's easier if you just don't give a fuck, right?

It's easier to hit the weak, to be rich from the poor, to simply not care.

You just care about your big fat ass and everything's ok. 

But you know, there will be a point in your life, when it is nearly over, that you'll think back. About what you did.

At least then I know that I will be happier than the "other side". Maybe I'll suffer a bit more until that point but I'll earn my happiness then.

And it will be good.

Το τέλος του ρεαλισμού

Σαν κοινωνία πλέον μας ταλανίζει έντονα το θέμα του ρεαλισμού. "Δεν είναι ρεαλιστική επιλογή" , "είναι ένα μη ρεαλιστικό σενάριο" είναι φράσεις που πιπιλίζουν τα αυτιά μας συνέχεια μέσα απ'τα ηχεία των τηλεοράσεων.

Μήπως πρέπει να αποφύγουμε την οδό του ρεαλισμού; Γιατί πλέον είναι εμφανές(θέλω να ελπίζω) για όλους πως οι σημερινές μη-ρεαλιστικές επιλογές είναι στην ουσία το επόμενο βήμα. Δεν γίνεται να υπάρξει κάτι καινούριο αν είναι "ρεαλιστικό" με τα τωρινά δεδομένα.

Ας είμαστε καλύτερα φαντασιόπληκτοι, όλοι μαζί. Ή ονειροπόλοι έστω.

Football stadiums are the new colosseums

Another footballer died of a "heart incident" today. 

It seems that football ,with all the steroids and anabolics, is becoming a gladiator show of some sort, you can actually witness death in a match..
Capitalism to the extreme!!

Money on a bicycle

Yeah, but at least when you cry on a bicycle it's not about how much you payed for it. Bitch.

The modern concept of "being rich"

Money or more precisely possessions were gathered by specific people since the beginning of organized societies. Be it greed or some other malice, the basis of capitalism always existed.

The ideal society in my mind will get rid of this issue but we are -very- far away from that. The whole system, our education and upbringing nurtures the notion of "becoming rich".

But the saddest part is not that. What is really sad and weird currently is how people are rich. Let's picture for example a random very wealthy guy, a ship-owner.
Probably fat, sitting in front of his office all day long, chatting in phones or computers. How does he actually make all that money?

He owns ships. Or to be more precise he has some papers that say that he owns the ships. Because ,let's be honest, if a ship's captain decides he won't move, he will "have" one ship less. Note that the ship's captain gets about 1/100000 of the money the fat guy gets. Just because he has some papers that make him the owner of some ships.

The same applies with any kind of property. Some people have papers that say that they own thousands of acres of land. Other people "own" huge factories filled with poor people working them.

What really makes me sick about this situation though, is that these few people HAVE to remain RICH, not even just make a living, and due to this "need" they can fire other people that make barely enough to stay alive.

"I won't make 1 million euros this month, I have to fire 100 people"

And the weirdest part is that a big part of the population accepts that fact. They can see a "sense of logic" when companies fire people in order to keep their incomes high. "What do you expect them to do? Deny their riches?"

Well, fuck, yes? Why do all the other people live with that? Are they less important somehow?

I really can't manage to understand the point of this system and why it's not demolished to the ground yet. Ofcourse the "powerfull" people want it, it keeps them rich, but the MAJORITY of the WORLD shouldn't! Don't give them excuses..help them get destroyed!

Let them "be rich" in their papers. We are the ones that do the ACTUAL work, they just have these papers.

Fat fucks.

Careless Whisper

Με χαρακτηρίζει η απροσεξία τελευταία.

Δεν προσέχω. Σίγουρα όχι εκεί που θα'πρεπε.

Είναι δηλαδή σα να κοιτάς το πεζοδρόμιο για σκατά και να πέφτεις με το κεφάλι σε στύλο της δεης.

Και περιμένω να ακούσω έναν δάσκαλο από κάπου να φωνάζει "ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ" αλλά μπα...

Η τελική κρίση της ελ.ασ.

Αύριο (12 Φεβρουαρίου 2012) είναι η μέρα τελικής κρίσης της ελληνικής αστυνομίας.

Αύριο θα κλειδώσει η θέση της στην ιστορία ως σκυλί της χούντας..

Εκτός κι αν αλλάξει κάτι δραματικά. Που δε το βλέπω.

Τελείωσε ο καιρός που ο λαός έδειχνε στους μπάτσους τις σωστές επιλογές. Αν δεν μπορούν μόνοι τους, τώρα που είναι τόσο ξεκάθαρες, δε τις αξίζουν.

Αύριο.

Για τους υπόλοιπους η μέρα της κρίσης πέρασε. Τώρα απλά είναι η τελική ευθεία.

just do it

Περίοδος Εσωστρέφειας

Το καιρό αυτό διανύω μια παρατεταμένη περίοδο εσωστρέφειας.

Δε βρίσκω εύκολα διάθεση να "βγω", να κοινωνικοποιηθώ.

Ίσως φταίει το -πολύ- κρύο..

 Ίσως απλά να χρειάζομαι ένα διάλειμμα...

 Ίσως να μου λείπει κάτι....

....ποιος ξέρει; Όχι εγώ πάντως!

Βέβαια γι'αυτή μου την άγνοια μάλλον παίζει σημαντικό ρόλο ότι δεν με πειράζει και τόσο η εσωστρέφεια. Καλό είναι να συζητάς με τον εαυτό σου μερικές φορές και να του τονίζεις τις εκάστοτε βλακείες που έχει κάνει. Το χρειάζεται. 

Τώρα το ότι εγώ με τον δικό μου είμαστε σε μια διαρκή διαφωνία ίσως θα'πρεπε να με προβληματίσει, αλλά δε βαριέσαι...

Λάμπουν

Μερικοί άνθρωποι απλά λάμπουν. 

Με την παρουσία τους στο οπτικό μου πεδίο θολώνουν το περιβάλλοντα χώρο. 

Υπάρχουν μόνο αυτοί. 

Και λάμπουν.

2011

The year 2011 is gone... but has it left anything to us?

I think it has, a lot. And one word can describe the whole year:
Alteration.
Everyone was altered during this year, in a way.

For starters locally, Greeks have altered into economists. All of them. Everyone is talking about debts, spreads, PRIs and crap like that.
The Greeks also became weirded-out agitated protesters. During this year they suddenly realized they were sold out from their own governments and started to react. Even in a weird, not-very-successful and peaceful way. They understood what the police really is - the guard-dog of the system and not the protectors of the people as they should - and faced the consequences.

The younger generation altered itself into something more reactive but still confused and the older generation altered into a sadder, self-aware and guilty existence. They know they fucked up and they don't like it.

The whole world altered itself into a debt-full place. Everybody owes to somebody. There's no country without a debt of some kind. Who do they owe to? No-one really knows. We believe we know where the direct debts go to, but how come EVERYONE has one...?

On a personal viewpoint, I can say that 2011 was deeply alternating for myself as well. I made new strong friendships, met people that became important for me - even if I won't get to keep all of them as close as I'd prefer - and in general I changed the way I live, the way I see a lot of things and I feel abler to express myself. I kind of like the altered "me". With the new flaws and all.

The new year, 2012, doesn't seem very promising. On the contrary it looks pretty dim. But there is hope and it lies within the alternation of 2011. People have grew through the mishaps and occurences of the last year into something different and PERHAPS that new and different mindset can create better results. Unfortunately, as always, only time will tell.

Usually he doesn't say much..

Εξωγήινη απειλή σωτηρίας των λαών

 

Μέσα στην παράνοια που ζω πρόσφατα άρχισα να συνθέτω ένα συλλογισμό μέσα μου, προσπαθώντας να σκεφτώ κάτι που θα έκανε το κόσμο ενωμένο και θα έλυνε τα προβλήματα που δημιουργεί η διαφορετικότητα των λαών και οι τεχνητές ομάδες ανθρώπων όπως οι θρησκευόμενοι.

Υπέθεσα λοιπόν ότι ξαφνικά εμφανίζεται μια τεράστια εξωγήινη απειλή, ας πούμε ένας στόλος από αστρόπλοια του θανάτου, και επιδιώκει την άμεση εξόντωση της ανθρωπότητας. Δε κάνει διακρίσεις και δεν διαπραγματεύεται. Δε την ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός απ'το να γίνουμε μια αναλαμπή στην ιστορία του σύμπαντος.

Τι θα γινόταν τότε; Ξαφνικά όλοι, μα όλοι, οι λαοί και οι -διεφθαρμένες απ'τις "χαρές" που προσφέρει η εκμετάλλευση του συνανθρώπου- εξουσίες θα είχαν ένα μοναδικό κοινό σκοπό: Την επιβίωση και αντιμετώπιση του κοινού προβλήματος. Ακόμα και οι μεγάλες δυνάμεις θα βοηθούσαν και θα συν έπρατταν με τις μικρές μη γνωρίζοντας τίποτα για την απειλή αλλά ξέροντας ότι δεν αλλάζει γνώμη και  στόχους.

Οι θρησκείες θα συμφωνούσαν σε κοινές παραδοχές μιας και όλοι οι πιστοί παντού θα πλήττονταν και όλες οι οικονομίες δεν θα είχαν ούτε χρέη ούτε προβλήματα πληθωρισμών και whatever. Είναι άσκοπα όλα αυτά αν πας για εξαφάνιση.

Αυτό που με προβλημάτισε κυρίως δεν είναι το γιατί κάθισα και σκέφτηκα κάτι τέτοιο, αλλά το γιατί κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αναγκαίο για να ενοποιηθεί ο κόσμος και να συνειδητοποιήσει ότι είμαστε ένα ζώο, το ίδιο είδος και ίσοι ο ένας με τον άλλον. Είτε σε μένα ρίξει μια λεϊζεριά ο εξωγήινος είτε στον Πούτιν ο ίδιος σωρός θα γίνουμε. Άμορφος και καμένος.

Αργότερα μάλιστα παρατήρησα ότι δεν είμαι ο μόνος που το σκέφτηκε αυτό αλλά έχει ήδη υπάρξει επιστήμονας που το έθεσε ως λύση του οικονομικού προβλήματος του πλανήτη.  Συγκεκριμένα:

Και λογικά το έχουν σκεφτεί και πει και αρκετοί άλλοι. Αλλά αυτό είναι και το μεγαλύτερο θέμα. Έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε, ΣΟΒΑΡΑ, ότι μόνη λύση για να σωθούμε είναι μια εξωτερική παρέμβαση/απειλή. Παραδόξως επιστρέφουμε,όχι πως είχαμε ποτέ φύγει τελείως δυστυχώς, στο άγνωστο και "ανώτερο" για να μας σώσει. Έστω και επιθετικά. 

Τελικά μάλλον οι θρησκείες πράγματι καλύπτουν μια σοβαρή ανάγκη της ανθρωπότητας. Να βρει το σωτήρα της εκεί που ευθυνόφοβα δεν μπορεί να βρει λύση. Γιατί οι εξωγήινοι δεν μπορούν να είναι φανταστικοί, πρέπει να τους δούμε κιόλας.

Αουτς

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν είναι η καλύτερη μου περίοδος.

Θα είχε και δίκιο.

Infinite possibilites

Life is always about possibilities. Infinite possibilities.
There are constantly moments that split up into possibilities and we always have to choose a path in them. A simple yes on a seemingly not important question can lead to another branch of possibilities that you've never imagined.

Does that mean that we should consider with care what we choose, all the time?
In my opinion no. Because -to put it simply- most of the time future options are not clear and only appear after you've taken a specific path of decisions thus making you unable to predict which is the best option at the time being.

Obviously some choices are clearer as in what they'll produce as an outcome and when taking them,yes you'd need some serious thinking. But this is rare.

So most of the time my goal is to just take the decisions that will prove to be best for me and the people around me, making all of us feel a bit better and have a bit more fun.

Should I consider my personal interests more? Take less into notice the well-being of others?

Some times I feel I should. It's not good to try and make everyone around you feel good, especially the ones you care about, while they don't necessarily do that. It's not fair.

But it is what makes me feel good with myself.

And since I've got plenty of issues with myself, anything that makes me feel good with him (or is it me?) is -generally speaking- a good idea. A damn good idea.

Propane Nightmares

Something's tearing me down

And down

Cant help but feel it's coming from you

She's a gunshot bride

With a trigger cries

I just wonder what weve gotten our selves into

In a trail of fire I know we will be free again

In the end we will be one

In a trail of fire I'll burn before you bury me

Set your sights for the sun

Click click click

click click click click

It gets really old to listen to the typing sound all day long.

I'd preffer some other type of clicking.

Maybe a camera or a clacket.

Or a bomb.


Yeah.

Τσιγάρο

Χθες βράδυ(ή μάλλον σήμερα πολύ πρωί) είχα μια εξαιρετική συζήτηση με έναν ταξιτζή όλσο νόουν αζ ταρίφας.

Όπως μπήκα στο ταξί του με ρώτησε αμέσως: "Δεν πειράζει να καπνίσω ε;"
"Όχι φυσικά, αλλά θα κάνω κι εγώ ένα" του λέω. Χαμογελόντας άνοιξε λίγο και το δικό μου παράθυρο και μου έδωσε φωτιά όταν έβαλα το τσιγάρο στα χείλη.
"Ξέρεις" είπε με βραχνιασμένη φωνή "σήμερα βγήκα με τη μηχανή στην εθνική για λίγο και δεν φόραγα κάτι στο λαιμό και έκλεισε..αλλά το τσιγάρο,τσιγάρο!!" και γέλασε.
"Άλλωστε" συνέχισε "το τσιγάρο δε γίνεται να το σταματήσεις.. Είναι συνδιασμένο με όλες τις πτυχές της ζωής: Όταν περιμένεις το παιδί σου να γεννηθεί σου κάνει παρέα, όταν έχεις σκοτούρες είναι φίλος σου..ακόμα κι όταν χάσεις κάποιον τσιγάρο θα ανάψεις" και δάκρυσε.

Του είπα στα σύντομα την ιστορία όπου βρισκόμουν στο νοσοκομείο μια φορά και στο δίπλα κρεββάτι ήταν ένας που είχε κάνει εγχείρηση στη μύτη του και καλα-καλα δεν ανέπνεε αλλά σηκωνόταν ανα μία ώρα να καπνίσει! Του λεγα τι κάνεις ρε συ δεν πρέπει, αλλά αυτός εκεί!
Γέλασε πολύ μ'αυτή την ιστορία.

Είναι τελικά το τσιγάρο συνιφασμένο με πολλά σημεία της ζωής του καπνιστή. Τις περισσότερες και με τον θάνατο του συνδιάζεται.. Αλλά εκεί μου δημιουργείται η απορία! Αυτή η μαζική τάση αυτοκτονίας με μοναδικό κέρδος μια πρόσκαιρη απόλαυση δευτερολέπτων κάθε φορά, είναι τυχαίο γεγονός;

Νομίζω πως όχι. Είναι σημάδι των καιρών. Η ζωή του μέσου ανθρώπου είναι τόσο πιεστική και βαριά για τον ίδιο που πάντα ζητά κάτι που να του φέρνει χαρά κι ας έχει βλαβερές επιπτώσεις.  Δεν είναι δα και τόσο ωραία όλα ώστε να θες να ζήσεις 150 χρόνια..καμιά 60αριά καλά είναι.

Είναι θλιβερό αυτό σαν φαινόμενο αλλά θαρρώ πως υπάρχει. Ο άνθρωπος δε σχεδιάστηκέ ώστε να κουβαλάει έγνοιες τόσο μεγαλύτερες απ'τον ίδιο και να υπάρχουν κοινωνικά προβλήματα τόσο μεγάλα που να τον καταπιέζουν. Ζώα είμαστε, θα σκάσει ο εγκεφαλός μας.

Έτσι καπως καταντούν αρκετοί μόνοι, να καπνίζουν ένα τσιγάρο, αυτό που τους κάνει παρέα στις πιο έντονες στιγμές. Κι ας τους σκοτώνει.

Smoking cigarettes and watching captain Kangaroo

Καθημερινή λύτρωση

Η στιγμή που πετάω τα ρούχα της "δουλειάς" από πάνω μου κάθε μέρα είναι το λιγότερο λυτρωτική.
Νιώθω να απελευθερώνομαι και να ηρεμώ.
Δεν θα λεγα ότι είναι το καλύτερο σημάδι για τη ζωή μου.